Dagboek: Over de grens...

Het avontuur is losgebarsten!

Nou, na een gemoedelijk begin is het avontuur nu echt los gebarsten!Laat in de avond kwamen we aan op het prachtige station in Moskou op zoek naar onze trein naar Tashkent. Horden mensen met ontelbare hoeveelheden baggage deden ons reeds vermoeden dat we toch maar snel ons plekje in de trein moesten gaan opzoeken…Ons wurmend tussen de mensenmassa werden we door de conducteur naar onze coupe gewezen. Deze 4 persoons slaapcoupe bleek helaas reeds gevuld met 4 Oezbeekse mannen en 2 m3 baggage! Juist, maar wij hadden tickets en met wat hulp van de conducteur hadden we er in ieder geval 2 weg gejaagd maar de baggage bleef maar staan. Toen kwam er een ouder echtpaar de coupe binnen, Andrej en Toina, die gelukkig de andere twee ook wisten te verjagen. Het grote avontuur kon nu echt gaan beginnen!  

Anderhalf uur later was ons bedje opgemaakt en dus tijd voor onze welverdiende slaap. Iets dat we later nog hard nodig zouden hebben maar daarover later meer.  
De eerste nacht was voor mij wat meer succesvol dan Anouk die vrijwel geen oog dicht had gedaan. De volgende ochtend probeerden we met onze zeer beperkte kennis van het Russisch wat simpele dingen als onze naam en uit welk land we kwamen aan ons russisch reisgezelschap over te brengen. Veel verder dan dat kwamen we alleen niet. Het door Anouk gemaakte boekje over ons leven in Nederland (foto’s van vrienden, Utrecht en typisch Hollandse zaken) bleek treffer in de roos om toch wat interactie te krijgen. Ondanks de lange zit ging de reis erg voorspoedig. Het russische landschap dat aan de ene kant vrij eentonig is, uitgestrekte loofbossen, grasland en her en der velden vol zonnebloemen, graan of zaken (biomassa?) die we niet thuis konden brengen, bleef de grootsheid van het land fascineren. Langzaam glooiend trok het landschap aan ons voorbij waardoor ook wijzelf wat meer innerlijke rust wisten te vinden.  

Hoe anders verliep de tweede nacht waarin we de grens van Rusland naar Kazachtstan overstaken! De russische controle verliep met enige moeite maar na de inhoud van onze rugzak te hebben laten zien mochten we verder. We begonnen ons al te verheugen op de steppes en woestijn van Kazachstan. Misschien zelfs een glimp van de opgedroogde Aralzee waar vissersschepen troosteloos in het zand liggen. Maar onze gedachten werden abrupt verstoord door een nieuwe grenscontrole, dit keer van de Kazachse douane. Binnen 5 minuten was het duidelijk dat we dit land zonder visum niet zouden inkomen. En dat bleek Eurocult, onze reisorganisatie, vergeten te zijn?!? Gelukkig waren de douanebeambtes meer dan vriendelijk en bleken we de allereerste Nederlanders te zijn die ze hadden ontmoet. Met een klein legertje aan personeel, zeker 20 man in totaal, werd een niet te begrijpen cyrilisch formulier ingevuld. Het leukste was nog wel dat we het formulier moesten ondertekenen met een verklaring dat we begrepen hadden wat er in stond en waarom we het land werden uitgezet. In het cyrilisch wel te verstaan. Dat mochten we dan overschrijven van een blaadje. Dus we weten eigenlijk nog steeds niet wat we er hebben geschreven….

Wordt vervolgd, nu tijd voor een hapje lokale lekkernij.

Reacties

Reageer op dit bericht