Dagboek: Over de grens - deel 2

Hoe we toch in Oezbekistan zijn gekomen.

Ondertussen stond de trein nog steeds op het perron en hoopten we dat we op een of andere manier hun "tegen betaling" konden overhalen ons alsnog erdoor te laten. We zouden immers alleen op de trein blijven direct door naar Tashkent. We hebben zeker uur of twee moeten wachten voordat een redelijk goed engels sprekende Kazachse douaneman ons kwam vertellen dat we toch echt niet meer mee konden op de trein door ontbreken van een transit visum en dat we de eerstvolgende trein terug naar Rusland moesten nemen. Die vertrok zo`n 12 uur later. Dat ons visum al als gesloten bestempeld was (een een single entry visum was) en de volgende dag zou verlopen, zag hij wel als een probleem. Maar ja, de Russen hadden ons niet door mogen laten, dus met andere woorden we moesten het daar maar uitzoeken.

Die dag doorgebracht bij de Kazachse grenspost met nog wat Oezbeekse en Russische lotgenoten. We mochten het lokale buurtsupertje bezoeken om daar wat kaakjes te kopen als ons ontbijt-lunch-en avondeten. Door koekjes te trakteren op de andere lotgenoten hebben we meteen vrienden gemaakt. Maar als Westerse buitenlanders, uit Ghallandia zoals ze hier zeggen, kregen we wel een voorkeursbehandeling. Zeker ten opzichte van de Oezbeken. We mochten slapen in de personeelskamer van de agenten en mochten vrij rond lopen op het terrein. Smsend met NL hebben we plan getrokken waar we als we in Rusland zouden komen heen moesten gaan om zo snel mogelijk in Oezbekistan te komen. Onze enige optie in onze ogen was: vliegen.

Om 10 uur s avonds kwam de trein en als outcasts werden we daar met wat Oezbeken door de conducteurs aangenomen (een mooi beroep conducteur in deze treinen - je hebt vrij spel en bepaalt de prijs naar gelang de wanhoop van de passagiers). De engelssprekende douanebeamtes namen vriendelijk afscheid. Tegen 12en `s nachts kwamen we bij de Russische grenspost aan. Onze Oezbeekse vrienden die echt geen woord engels konden, hielpen ons naar juiste kantoortje van grenswachters. Daar kregen we wonder boven wonder al redelijk snel een dik zwart stempel over ons Russische visum en uit het gebrabbel van de beamtes verstonden we zoiets als dat we zo snel mogelijk Rusland per vliegtuig moesten vertalen. Prima! Maar waar? De volgende trein ging pas laat die ochtend. Onze Oezbeekse vrienden hadden ondertussen een andere oplossing bedacht: taxi naar volgende grote stad (Orenborg) en anders meteen door naar Samara, een stad in zuiden van Rusland waarvan waarschijnlijk wel vliegtuigen naar Oezbekistan zouden gaan.

Wij hebben hetzelfde gedaan. Na wat onderhandelen met verschillende taxi cfauffeurs (of beter gezegd locals met een auto) in drukste station in middle of nowwhere die ik ooit gezien heb midden in nacht, hadden we vriendelijke Kazachs mannetje gevonden die ons naar Orenborg wilde brengen. Met Madonna op de radio reden we 120 km per uur hobbelend en bobbelend over de verlaten zanderige wegen in de donkere nacht met 1000den sterren. Geweldig!
Rond 2 uur waren we in Orenborg. Daar hebben we wat gedronken met onze chauffeur (die natuurlijk ook geen engels kon) in lokale kroegje bij station en ontmoetten we de enige echte Dimitri Medvedev (met de klemtoon op de 2de lettergreep!), nou ja een jongere en vooral grotere variant ervan. Hele aardige half engels sprekende aangeschoten Rus die ons uiteindelijk na wat drinkgelag op de valreep op trein gezet heeft richting Samara. De trein was een nachttrein waarin we zelfs ons bedje konden spreiden en dus nog aantal uurtjes half konden slapen alvorens we eind van de ochtend in Samara aankwamen.

Daar een chagerijnige taxi chauffeur gevonden die ons naar vliegveld heeft gebracht en na heftig gesprek met Eurocult, onze reisorganisatie die ons in first place in deze problemen heeft gebracht, hebben we op de valreep (met letterlijk 5 minuten speling) nog twee tickets kunnen kopen voor de enige dagvlucht naar Tashkent (via Moskou). Voor de hoofdprijs natuurlijk, dus we mogen toch hopen dat het reisbureau dat gaat vergoeden!
Nu nog afwachten of de Russische douane ons doorlaat op laatste dag van ons reeds gesloten visum... ja gelukkig.

En na strenge controle bij de Oezbeekse douane op het vliegveld in Tashkent kwamen we na 48 uur in touw te zijn volledig gestressed en uitgeput aan in ons hotel om 1 uur `s nachts....

We`ve made it. Heeft wat dagen geduurd voordat we hier weer van bijgekomen zijn, vandaar dit late bericht.

Reacties

Reageer op dit bericht