inloggen of maak zelf een dagboek

Dagboek: Warm Oezbekistan

Het land van de zijderoute, shaslicks en Daewoo Matiz

Na ons vermoeiende grensavontuur hebben we de eerste nacht in Tashkent lekker uitgeslapen. Of zoals Anouk dat noemt: uittuilen (uitslapen, wakker worden en weer verder slapen). Uiteindelijk vonden we dat we toch maar eens deze metropool van ruim 2 miljoen inwoners een bezoekje moesten gaan brengen. Maar waar zijn al die mensen dan? De enorm ruim opgezette stad leek wel uitgestorven. Minimaal 6-baans wegen met daarop enkele random slingerende voertuigen en een enkele voetganger op de stoep. Deze laatst genoemde verkeersdeelnemers heeft overigens geen enkel recht in dit land en moet in de regel met gevaar voor eigen leven de overkant van de weg zien te bereiken. Verder lijkt Daewoo (een automerk voor de vrouwelijke lezers) een natuurlijk monopolie hier te bezitten. Uit een door ons uitgevoerd veldonderzoek blijkt Daewoo een marktaandeel te hebben van ongeveer 80% met als absolute topmodellen de Matiz en de Damaz (een 4-persoons koekblik busje maar hier goed voor 8-12 personen).

Onze eerste uitdaging was het regelen van Oezbeeks geld, de som. En hoewel er genoeg banken zijn blijkt het vinden van een ATM (geldautomaat) een heel ander verhaal. Zeven banken verder vonden we uiteindelijk een pinautomaat die zowaar dollars gaf. Deze konden dan wel weer makkelijk omgewisseld worden. En dat is hier geen slechte deal. Ik denk dat onze 100 dollar ongeveer een halve kilo briefjes van 1000 som opleverde. Helaas is de waarde dan ook weer navenant weinig. Met ons zojuist verworven geld hebben we ons tegoed gedaan aan een heerlijke originele russische MIR burger.

Voor het eten ontraden wij eenieder naar dit land af te reizen. Het dieet bestaat hier uit een rond vrij massief brood en vlees in de vorm van shaslick. Als je uit eten gaat en vraagt wat er op het menu staat wordt er standaard opgenoemd welke soorten vlees ze hebben. Het woord voor groenten kennen ze niet. Net zoals koken. Wat ze hebben is een BBQ waarop het vlees wordt bereid (als je geluk hebt is het nog gaar ook) en daarbij krijg je een brood plus een fles frisdrank. Nu is dat de eerste keer nog best lekker maar na de vijfde dag verlang je toch naar iets anders.

Maar voor de cultuur en de behulpzaamheid van de inwoners is het een absolute topper! Na alle norsheid en vooral onklantvriendelijkheid van de Russen is Oezbekistan een verademing. De mensen zijn aardig en proberen je te helpen als ze zien dat je naar iets zoekt. Ondanks dat het land volgens de statistieken voor 95% moslim is zie je daar weinig van terug. Ze drinken bier, jonge vrouwen kleden zich hier schaarser dan op een warme dag in Amsterdam (laat staan hoofddoeken) en van de moskee of bidden hebben we niets gezien of gehoord. Toch houden de mannen wel gepaste afstand tot vrouwen. Ik ben degene die word aangesproken of een begroetende hand krijgt.

Terug naar de reden van ons bezoek aan Oezbekistan: de Zijderoute. Nergens vind je zulke prachtige bouwwerken waarin de invloed van duizenden jaren geschiedenis in is terug te vinden als hier. Met name de eindeloze variatie in mozaieken deed ons blijven verbluffen. In zowel Samarkand als Buchara vind je prachtige moskeen en medrassa`s (oosterse paleizen) waarin de rijkdom die de Zijderoute met zich meebracht is terug te vinden. De handelsgeest van oudsher hebben ze niet verloren. Op elke straathoek vind je kleine winkeltjes met een beperkt assortiment. En over alles valt te onderhandelen. Zo begint een taxirit op 20.000 som en eindigt op 3.000 som. En dat is waarschijnlijk twee keer zoveel als een local betaalt.

Muziek is hier een groot goed. Op straat hebben veel winkels en restaurants hun geluidsinstallatie voluit staan en zijn vrijwel alle mannen druk met hun mobiel in de weer. Zo is TV kijken op je mobiel hier heel normaal. Zelfs in de trein, waar wij dachten gevrijwaard te blijven van muziek/geluidsoverlast, bleek in de eerste klas een televisie te zijn. Dat is op zich nog niet zo vervelend, ware het niet dat er standaard een DVD wordt afgespeeld met 4 uur lang de hoogtepunten van de lokale Frans Bauer. En natuurlijk moet ook de degene die helemaal achterin zit het gejammer (“want dat is het, kut muziek!” Hans Teeuwen over de Jostiband) goed kunnen horen. We besloten daarom onze luxe stoelen om te ruilen voor een bankje tussen de locals en konden zo nieuwe vrienden maken. Nederland wordt hier vooral geassocieerd met voetbal. Zo werd ik op de hoogte gebracht van de transfer van Rafael van der Vaart naar Real Madrid in een mengelmoes van engels, russisch en oezbeeks.

Na twee weken van steden (St Petersburg, Moskou, Tashkent, Samarkand en Buchara) besloten we de laatste dag in Buchara te gebruiken om de natuur er omheen te verkennen met een prive chauffeur. Door een groene vallei vol katoenvelden (nooit geweten dat er zoveel katoen aan een struikje zit) reden we richting een groot meer. Daar hebben we lekker gezwommen wat een welkome verkoeling was na drie dagen ruim 45 graden. Daarna zijn we door de woestijn gereden en heb ik nog een bergje beklommen in de zinderende zon tot grote verbazing van de taxichauffeur die niet begreep waarom je je zo moe zou maken.

Na een week van vooral cultuur zijn we nu toe aan wat meer rust en vooral wat minder reizen. Dit hopen we te gaan vinden in prachtige bergen van Kyrgizie.

Reacties

Reageer op dit bericht