Dagboek: Van Kirgizie naar China

Met jeeps dwars door Kirgizie naar de grens

Na een ontspannen weekje in de bergen hadden we beide behoefte aan verandering. Tijd dus voor een nieuw land vol nieuwe natuur en cultuur. Helaas bleek de weg van de Kirgieze bergen naar China een lange en vooral vermoeiende te zijn. Niet in de laatste plaats omdat de gebruikelijk bergpas door China, de Torugart pas, was afgesloten voor toeristen door de eigenwijze Chinezen. Hierdoor waren we genoodzaakt tenminste twee extra dagen te reizen om vanuit het zuiden het land te verlaten.

De eerste dag verliep zonder noemenswaardige problemen waardoor we bijtijds in het bergplaatsje Naryn arriveerden. Van hieruit wilden we de volgende dag door het binnenland (lees zeer slechte gravelwegen vol kuilen) naar Osh reizen. De plaats waar we Kirgizie ook waren binnengekomen vanuit Oezbekistan. Dat liep helaas een beetje minder voorspoedig dan gedacht. Het bleek dat ze in deze plaats het concept van prijsafspraken hadden ontdenkt, in het bijzonder voor toeristen natuurlijk! (Dus waar is de NMa of Neelie Kroes als je haar nodig hebt?) De prijs voor de eerste 200km transport lag zo`n 10x hoger dan we tot nu toe gewend waren. Daar moest dus een list op verzonnen worden. Uiteindelijk besloten we vroeg in de ochtend een taxi te nemen voor de eerste 100km en van daaruit verder te liften. In de veronderstelling dat er wel wat verkeer tussen beide steden ging. Dat bleek helaas wat positief gedacht. Zo stonden we ergens in de middle of nowhere met onze tassen aan een verlaten weg zonder verkeer. In het eerste uur reden slechts enkele auto`s de andere kant op en sjokte een ezelkarretje voorbij naar het dichtst bijzijnde dorp. Net toen we ons zorgen begonnen te maken kwam er een kleine auto met een jong Kirgiez stel erin voorbij dat ook nog eens dezelfde bestemming had. Joeppie!! En dat was echt mazzel want uiteindelijk zijn we de vijf uur die de rit ging duren geen enkel ander verkeer tegengekomen. Leuk detail was dat de auto bergop na zo`n 10 km moest stoppen om niet oververhit te raken. Dat gaf dan wel weer de mogelijk een paar mooie foto`s te nemen.
 
Uiteindelijke arriveerden we halverwege de middag in een nietszeggend plaatsje. Hier hoopten we een busje te pakken naar de bewoonde wereld maar ook dat viel tegen. De bussen en auto`s waren allemaal reeds die ochtend vertrokken (dat werd gezegd althans). Dus konden we alleen voor wederom de hoofdprijs een taxi regelen. Met wat onderhandelen wisten we onze prijs nog wat te verlagen. Hiervoor kregen we alleen wel een langzame jeep die ook nog eens vijf andere bleek te gaan oppikken waardoor we pas 2 uur later echt onderweg waren. Wij voelden ons aardig beetgenomen en besloten dan ook niet meer dan het normale tarief te gaan betalen. Toen we dit uitspraken halverwege de rit, opeens was het vermogen van de taxi chauffaur Engels te verstaan met sprongen vooruit gegaan (en wij hadden met name woord njet veel gebruikt), was de stemming een stuk grimmiger. Eerst wilde hij niet verder rijden waarop wij aangaven dan voor het laatste stuk zelf wel transport te regelen en hem niets te betalen, waarop hij van mening veranderde. Bovendien nam een van de andere reizigers het voor ons op. Zodoende kwamen we uiteindelijk pas laat in de avond in het dal, in de stad Jalalabad. We besloten daar te overnachten in wederom een vergaan stukje Sovjet-glorie en pas de volgende ochtend het laatste deel naar Osh af te leggen. 
 
Vanuit Osh zijn we met twee anderen toeristen, ons Zweeds-Zwitsers stel uit de bergen, in een gedeelde Russische jeep naar een plaatsje 80km voor de grens gereden waarna we de volgende dag in vliegende vaart door de bergen naar China zijn gegaan over de Irkestam pas. Onze chauffeur, oud-Afghaan strijder, kende niet veel engels behalve: Russian Jeep!, wat hij steeds herhaalde als hij op, zoals hij het zelf aangaf "safari" paden de slechte gewone weg afsneed en allemaal andere auto`s op weg naar de grens inhaalde. Geweldig! We hebben zo genoten van dit ruige landschap met in de verte al de 7000ers van het Pamir gebergte (kriebels bij Erik!) en af en toe nog een verlaten yurt tent met wat schapen en paarden erom heen.
De weg van Osh naar de grens was nu nog erg slecht, maar over een jaar of 5 ongetwijfeld in topstaat; overal waren CHINEZE arbeiders bezig de weg te asfalteren of eerst nog te egaliseren. Als de weg af is, wil Erik deze route op de fiets nog eens overdoen! Typisch dat de Chinezen dat moeten doen, die Kirgiezen boeit het blijkbaar niet zo veel (en China moet toch kunnen exporteren...).

Deze grensovergang ging, gezien onze andere ervaringen, erg voorspoedig. We moesten misschien wel 10 keer ons paspoort laten zien en bij minimaal 4 posten stoppen, zelfs een stuk lopen van laatste Kirgieze post naar eerste Chineze post, maar we hebben het gehaald en zijn samen met ons Zweeds-Zwitsers stel, Viktor en Selina, in dikke Chineze pick-up truck op weg gegaan naar Kashgar, de eerste stad vanaf de grens op ruim 4 uur rijden...

Reacties

Reageer op dit bericht