Dagboek: Het boeddhistische Tibet

Ons meest indrukwekkende ervaring tot nu toe!

We maken hier in China nu zo veel mee, dat het steeds moeilijker wordt ons dagboek een beetje bij te houden. Ook omdat we, als we eens internet vinden, we ook veel dingetjes in gang moeten zetten voor ons vervolg na China... Maar hier dan alsnog een update over hoe het ons in Tibet verging, een deel van de reis wat we tot nu toe toch echt als het hoogtepunt beschouwen!

Met de nieuwe trein, die drukcabines heeft, zijn we vanuit Lanzhou in het midden van China in bijna 30 uur naar Lhasa gegaan. Die trein gaat tot wel 5000 meter hoogte en er werd kort na vertrek -in Chinees- uitgelegd door treinpersoneel hoe we de zuurstoftoevoer in elke coupe kunnen gebruiken. Voor als je het even niet trekt op deze hoogtes. Het landschap verandert langzaam van bergjes en landbouwvelden via woestijn naar de totaal verlaten hoogvlakte van Zuid China - of eigenlijk dus gewoon Tibet, wat als een autonome provincie wordt gezien. In de trein werd ook in gebrekkig (flied lice) Engels alleen gesproken over de bevrijding van Tibet en dat Tibet sinds zijn bevrijding toch erg economisch vooruit is gegaan dankzij investeringen van de Chinezen zoals deze treinrails. Deze propaganda en feit dat we bij Chinees reisbureau al alles geboekt hadden met zogenaamd verplichte gids en chauffeur voor onze tijd in Tibet, beloofde niet veel goeds.
Aangekomen op het kolossale gloednieuwe station werd de regulering van de Chinezen ook al snel duidelijk. Allemaal militairen buiten bij het hek waar alle chauffeurs met bordjes hun met name Chineze touristen opwachten.

Ook in Lhasa was de controle duidelijk zichtbaar. Op bijna elk kruispunt stonden wel militairen met volgeladen geweren. In het hele westelijk deel van de stad groeide de ene na de andere Chineze torenflat uit de grond. Alles is aangegeven in het Chinees in grote letters en dan in kleine lettertjes erboven in het Tibetaans.
We werden rondgereden door een nare Chineze chauffeur met een eigen dikke dikke jeep en hele enge lange nagels... Het bleek in de dagen die volgen een vreselijk luie hond die -als Chinees- veel te veel geld verdiende voor nauwelijks wat doen (aangezien Lhasa een heel kleine stad is) en ook nog eens onze gids een keer te laat liet komen om ons te meeten door nog een andere klus te doen. Nog erger was dat uiteindelijk bleek dat je in Lhasa zelf helemaal niet verplicht een gids en chauffeur hoeft te nemen!

Maar dat hebben we allemaal voor lief genomen, omdat het ruimschoots werd gecompenseerd door onze fantastische Tibetaanse gids! Thoobtin, zo heette hij en is de bescheidenheid zelve, bleek een enorme schat met een onmetelijke kennis over het boeddhisme, de geschiedenis van zijn land plus een aantal niet door de Chineze geautoriseerde zaken. Al kon hij niet altijd vrij spreken, en keek hij bij brutale vragen van ons eerst goed om zich heen voordat hij een diplomatiek antwoord gaf.

Hij heeft ons met veel achtergrond informatie kennis laten maken met de grote schatten van Tibet. En wat was het mooi en indrukwekkend! Seven years in Tibet, ik zou er zo voor tekenen, de beelden uit die film kloppen voor merendeel nog steeds!
Het Potala paleis in Lhasa hebben we als eerste bezocht en torent letterlijk op een heuvel met rode en witte muren boven de stad uit. In het paleis, en ook het zomerpaleis wat we hebben gezien, proef je nog de sfeer van de dalai lama. Hoe hij hier geleefd moet hebben, nog geen 50 jaar geleden. Zelfs zijn oude Russische kast van een radio staat er nog! Het was allemaal erg mooi, maar tegelijkertijd ook erg verdrietig... Te kunnen lopen in die paleizen en tempels, wetende dat dit alleen maar kan omdat ze allemaal verdreven zijn. Er is ook nergens een afbeelding van de huidige dalai lama te vinden en er mag niet over hem gepraat worden (Thoobtin noemde hem altijd `current holiness`). Ondertussen wordt het boeddhistische erfgoed goed uitgebuit, al zijn de Chineze touristen ook erg onder de indruk en vaak ook vanuit hun boeddhistisch geloof in groot respect voor alles wat ze zien.

Een mooie godsdienst hoor, wat wij ervan mee kregen van onze gids en in het dagelijks leven. Erg gericht op de innerlijke ontwikkeling, met de `3 poisons` zoals de gids ze noemde (onwetendheid, verlangen en woede) waar tegen je je moe leren beschermen. Je merkt het boeddhisme ook in de mensen -sowieso zijn er veel pelgrims op de heilige plaatsen, die soms met hun hele lichaam over de grond absurde tochten door heel Tibet hebben afgelegd. De Tibetanen zijn zo veel bescheidener, rustiger bijna. Meer in vrede met wat hun land, de natuur maar nu ook wat de Chinezen aan handel en ontwikkeling brengen, hun biedt.

Na een paar prachtige dagen in Lhasa zijn we naar het zuiden gereden naar ander stadje. In het platteland zie je dan veel meer het echte Tibetaanse. Mooie vierkantige huizen met beschermende gebedsvlaggen op elke hoek - bijna een soort kasteel. Overal jaks en koeien, en solar cookers (!) om het theewater te koken.
Veel lieve oude Tibetaanse vrouwtjes, die bij het lokale klooster (waar maar X aantal monniken mogen verblijven van de Chinezen en alleen als ze een speciaal monnikvergunning hebben verkregen) de gebedsmolens laten draaien. Het leven is er vredig en in balans, ook al hebben ze misschien minder te eten of zijn ze niet rijk.

Midden in die natuur, op bergrichels en in dalen, hebben we ook nog een paar prachtige kloosters bezocht. Alles strict volgens het afgegeven permit van het reisbureau en onder begeleiding van gids en chauffeur. Veel is vernield tijdens de Culturele Revolutie in China, maar laatste paar jaar is er ook weer veel geinvesteerd in restauratie van de belangrijkste kapellen, tempels en kloosters. We hebben gelukkig ook veel jonge monniken gezien, dus er is in bepaalde mate duidelijk sprake van wederopbouw...

Eigenlijk zijn de momenten daar in Tibet, nu al weer verweg als we dit bericht schrijven, niet goed in woorden te vatten. Beter misschien om gewoon de foto`s te bekijken en vooral om er zelf naartoe te gaan en de rust, historie en het boeddhisme met eigen ogen en oren te ervaren!
Wij willen er in ieder geval zeker nog een keer naar terug...

Reacties

Reageer op dit bericht