Dagboek: Australie

Hoe relaxed kan een land zijn

Wat een heerlijk land is Australie toch. We merkten het gelijk bij aankomst op het vliegveld al. De douane stond er ontspannen bij en vroeg alleen voor de vorm nog even wat onze plannen waren en wenst je vervolgens een mooie vakantie toe. In de passenger terminal werden we opgewacht door een lieve oma (zeker de zestig gepasseerd) die ons precies kon vertellen hoe je het best en goedkoopste bij je hostel komt. Met een shuttle busje voor de deur afgezet en nog geen 10 minuten later lagen we in een diepe slaap op ons kamertje.

Darwin ligt dicht tegen de evenaar waardoor het een tropisch klimaat kent met een regenseizoen van november tot en met april. In oktober bouwt de luchtvochtigheid zich op met een enkel buitje en vooral hoge temperaturen van tegen de 40 graden. Kortom, vooral uit de zon blijven op het heetste van de dag.

Na twee daagjes heerlijk slenteren door de stad vonden we het de hoogste tijd om een van de mooie parken te gaan bekijken. We kozen voor Licthfield National park omdat het dichtbij was, slechts 200 km, en relatief klein. Bij het autoverhuurbedrijfje was mijn oog al gevallen op een mooie cabrio. En nu moet ik eerlijk toegeven dat ik het beeld van mezelf achter het stuur met een mooie dame naast me niet kon weerstaan. Bovendien, waar is het nu cooler om een cabrio te huren dan Australie? Kortom, niet veel later reden we met een open dakje de stad uit.

Voor iedereen die ooit nog richting Darwin gaat, don`t miss Litchfield national park! Wat een relaxedheid temidden van de mooiste natuur die ik ooit heb gezien. Het is alsof er een projectontwikkelaar 10 miljard tegenaan heeft gegooit om het perfecte tropicana te maken. Overal zijn prachtige watervallen en verkoelende meren om in te zwemmen. Prachtige paadjes door de bush en zo nu en dan een kangaroo die de weg overhupt. Het voelde voor ons als de eerste keer sinds lange tijd dat we even echt helemaal konden ontspannen. Alle stress van de maanden ervoor laten varen. Pas dan merk je ook hoeveel energie het eigenlijk kost om in `ontwikkelingslanden` te reizen. Waar je voor alles moet onderhandelen en alles om geld lijkt te draaien. Hierdoor wordt soms zo in beslag genomen dat je niet meer tot de essentie kunt komen. Maar misschien komt het ook wel omdat ik gewoon meer een natuurmens ben dan van cultuur. Hoe mooi ik alle culturen die we hebben gezien ook vind, ik kom pas echt tot rust/mezelf in de natuur. Kortom, het was een welkome afwisseling na de afgelopen weken van vooral steden en drukte.

Na een klein weekje rondom Darwin werd het tijd verder te gaan naar de Red Centre. Een gebied vooral bekend vanwege Uluru, oftewel Ayer`s rock en voor degene die het zich nog kunnen herinneren the flying doctors. Na een slopende 26 uur durende treinreis, vanwege de kosten hadden we gekozen voor stoelen in plaats van bedjes, kwamen we aan in het bloedhete Alice Springs. Hier hebben we snel onze camper opgepikt, een eigen huisje waar vooral Anouk al lange tijd naar verlangde. Helaas bleken we de afstanden toch iets onderschat te hebben. Of de camper was gewoon te langzaam dat laat ik even in het midden. Anyway, we kwamen de eerste dag niet verder dan halverwege onze eerste bestemming, Kings Canyon.
De volgende ochtend werden we gewekt door een echte cowboy. Omdat we de camper zomaar ergens langs de weg hadden gezet ging ik er vanuit dat we moesten ophoepelen van zijn land ofzo maar het tegendeel bleek waar. Ik kreeg namelijk werk aangeboden om te helpen 4500 koeien te verplaatsen. Een mooi aanbod waarbij ik afwisselend op een crossmotor of jeep de koeien moest gaan opdrijven. Helaas liet de beperkte tijd het niet toe maar ik had het zeker gedaan. Iets waar je je weer een beetje man van gaat voelen in elke geval!

Kings Canyon is een park met heilige Aboriginal betekenis. Verder zijn er bizarre rotsformaties te zien. Het zijn een soort heuvels opgebouwt uit 1000 `rotspannenkoekjes`. Daarnaast is er zoals de naam doet vermoeden een mooie canyon met prachtige afgesleten rostwanden. Een mooie wandeling van zo`n drie uur voert door dit gebied.

De volgende dag zijn we als een speer richting Uluru gereden om een zonsondergang mee te maken. En al waren onze verwachtingen sky high, de realiteit overtrof die ruimschoots. Ik heb nog nooit zo`n indrukwekkende rot (of iets het een berg?), gezien. Als de zon ondergaat wint de rots nog meer aan intensiteit doordat de kleur steeds dieper rood wordt. Dus mocht je ooit naar Australie gaan, pak desnoods een binnenlandse vlucht op en neer naar Uluru (niet Alice Springs) want het is het meer dan waard!

De laatste dag zijn we naar de Kata Tjuta gegaan, een massief 50 km van Ayer`s rock. Helaas moesten we diezelfde avond nog richting Alice Spings terug om de trein te halen richting Adelaide. Maar na en tweetal uurtjes begon de schemering al in te vallen wat een specifiek Australisch probleem geeft: kans op een aanrijding met een kangaroo. In eerste instantie dachten we dat het wel meeviel maar na twee bijna aanrijdingen met een 2 meter hoge kangaroo, alle schade moesten we zelf betalen, besloten we toch maar rustig naar het eerstvolgende benzinestation te rijden en daar te overnachten.

De volgende dag zijn we bij het ochtendgloren vertrokken zodat we nog even wat inkopen konden doen in Alice Springs voor een nieuwe treinrit van 24 uur.

Reacties

Reageer op dit bericht