Dagboek: Nieuw Zeeland in de lente

Het land van Eriks familie, lammetjes en oneindige groene heuvels

Rond drie uur `s middags lokale tijd zetten we voor het eerst voet op Nieuw Zeelandse grond. Niet zomaar een land. Een land dat veel invloed heeft gehad op de familie Burgman in een periode van voor mijn geboorte. Mijn ouders besloten namelijk halverwege de jaren zeventig met mijn oudste broer Joost een nieuwe toekomst te zoeken aan de andere kant van de wereld. Bovendien werd ook mijn andere broer David hier geboren. Maar na drie jaar werd toch besloten weer terug te gaan naar Nederland, net voordat ik werd geboren. Kortom, ik ken Nieuw Zeeland wel van de verhalen maar niet uit eigen ervaring. Bovendien heeft Anouk hier in 2004 ruim drie maanden gestudeerd.

De eerste dagen hebben we lekker ontspannen in Auckland vanuit ons hotelletje midden in het centrum. Beetje shoppen, bioscoopje en vooral lekker veel eten. Na drie dagen werd het tijd voor het regelen van een campertje, oftewel ons huisje voor de komende zeven weken.
Zo gezegd zo gedaan reden we de volgende dag in een toch wel zeer oud busje (420.000 km op de teller) de stad uit. En wat een lekker land is NZ voor camper. De wegen slingeren zich op en over de heuvels door prachtige bossen en zo nu en dan passeer je een lieflijk dorpje van houten huisjes. En aan het einde van de dag zoek je een mooi plekje in de natuur, parkeer je de camper en klaar ben je voor de nacht.

Via het prachtige Coromandel zijn we in eerste instantie naar Rotorua gereden. Een plek vol geothermische activiteit en samen met IJsland de enige plek waar je regelmatig een geyser in actie kan zien. Borrelende meertjes, zwavellucht, modderpoeltjes en stoom uit de grond en dat alles midden in de stad. Wel erg toeristisch helaas dus wij bleven vooral op de camping waar we heerlijk konden ontspannen in natuurlijke hot springs.

Na Rotorua zijn we doorgereden naar Gisborne, de plaats waar mijn ouders ongeveer twee jaar hebben gewoond. Na wat puzzelwerk en een hulplijn vanuit Nederland wisten we het huis te vinden. Een gezellig typisch Nieuw Zeelands huis, al is de kelder vrij uitzonderlijk, dat via een bruggetje te bereiken is. Helaas bleek er niemand thuis dus veel meer dan van buitenaf het huis bekijken was niet mogelijk. Diezelfde avond hadden we meer geluk en bleek de eigenares wel thuis te zijn. We werden gelijk hartelijk binnengehaald en ze kon de naam Burgman nog wel vaag herinneren.  En ja hoor, op de koopakte (of iets dergelijks) stond de naam Henk Burgman vermeld als een van de vorige eigenaren. Hoe grappig om zoiets helemaal aan de andere kant van de wereld te zien!  Bovendien kon ze ons vertellen dat de eigenaar voor ons, of beter gezegd de huurder voor ons, een van de grootste drugsdealers was van NZ. Dus niet eentje die op straat wat probeert te verkopen maar iemand die scheepsladingen uit China naar NZ bracht. Toen ik vertelde dat papa zijn volledige boekencollectie toendertijd in de kelder was verzopen bij hoog water moest ze een beetje lachen omdat bij hun iets soortgelijks enkele jaren geleden was gebeurd. Bovendien had papa dan wel echt pech gehad want het was hun slechts een keer overkomen in de 20 jaar dat ze het huis nu hadden. En ook de verande, door mijn vader gemaakt, deed nog steeds dienst.
Het klikte zo goed met de huidge eigenares dat we uiteindelijk ruim vier uur hebben zitten kletsen. Het bijzonderste was nog wel dat ze ons iets kon bieden waar we al gedurende de hele wereldreis naar op zoek waren. Namelijk iets om terug te doen voor de wereld omdat we ons zo geprezen voelen met alle mogelijkheden/vrijheid die wij hebben in tegenstelling tot al die mensen die we zijn tegengekomen. (Denk maar niet dat een gemiddelde Kyrgiez bijvoorbeeld een visum krijgt om naar Nederland op vakantie te gaan, laat staan hier het geld voor heeft). Ze is namelijk actief in een christelijke organisatie die een weeshuis runt in India. Voor een paar euro per week kun je dan een kind adopteren voor voedsel, scholing en onderdak. En omdat ik geloof dat dingen nooit voor niks op je pad komen (je moet ze soms alleen wel herkennen) was dit een uitgewezen kans. Dus als alles goed gaat hebben we binnenkort een `geadopteerd` kind in India.

Naast deze bijzondere ontmoeting heeft Nieuw Zeeland ons tot nu toe ook veel rust gebracht. Het rijdende huisje is heerlijk, we hebben zelfs een eigen boekenplankje! En de natuur en het wildkamperen zorgt ervoor dat we elke ochtend op de mooiste plekjes wakker worden...
Gisteren, na een paar nachten wild staan, werd het weer eens tijd voor wat hygiene. Onderweg van Gisborne naar Napier zijn we gestopt bij de hot springs van Morere. Wat een geweldig plek was dat, prachtige mineraalbaden van verschillende temperaturen en dat alles te midden van een tropische regenwoud! Nog beter dan Rotorua, en veel goedkoper! Dus geen campings voor ons voorlopig.
Zitten nu in Napier en gaan daarna door naar het Centraal Plateau naar de echte grote vulkanen om wat trekkings te doen.

Hoe ongeloofwaardig het misschien ook klinkt voor de thuisblijvers, we verlangen steeds meer naar het echte Hollandse herfstweer (het zal de bioklok wel zijn), en dat terwijl het hier volop lente is en doorgaat in de zomer! Gelukkig hebben we in de supermarkt warempel Hollandse producten kunnen vinden, waaronder....pepernoten!!! 

Tot slot een kleine lente anekdote:

We stonden aan zee op een mooie wildkampeerplek net ten noorden van Gisborne. Erik was gaan hardlopen tegen een van de vele de groene heuvels. Na halfuurtje zag ik opeens Erik naar beneden komen lopen met zijn hardloopschoenen in de hand en tot zijn bovenbenen en op zijn armen helemaal onder de modder. Hij leek wel een ork weggelopen van de Lord of the Rings set! Wat bleek, hij was langs een grote modderpoel gekomen, waar 5 lammetjes in zaten. In eerste instantie wilde hij ze wegjagen door te schreeuwen maar ze zaten muurvast en konden dus geen kant op. Schaapliefhebber als Erik is, stapte hij de poel zelf in en pakte het eerste lammetje wat echt helemaal in modder vast gezogen zat. Alleen het snuitje stak nog boven het water uit. Met al zijn kracht en armen om het buikje heen heeft hij het beestje na 5 minuten sjorren uit de modder kunnen trekken en op de kant weten te krijgen waar het uitgehongerde beest half wankelend als een gek gras ging grazen.  Een voor een heeft hij ze eruit gekregen, behalve de laatste die al met zijn kopje helemaal onder water zat... Beetje verbaasd keek ik omhoog naar de berg, en ja hoor, daar liepen tussen de witte schapen 4 pikzwarte modderlammetjes alweer vrolijk mee te grazen! All thanks to Erik!

Reacties

Reageer op dit bericht